من یه خواهر دهه شصتی دارم و این یعنی از کودکی توی خونه و ماشین و مسافرت همیشه بابا و مامان و این خواهرم اهنگ های هایده و معین و داریوش و... گوش میکردن و منم میشنیدم اما هیچوقت این مدل اهنگ ها رو دوست نداشتم و با اون یکی خواهرم آهنگای خاص خودمون رو گوش میکردیم که غالبا از خواننده های مجاز داخل مثل خواجه امیری و یگانه و لهراسبی و چاوشی و... بودن. البته من اهنگ سنتی و بیکلام هم زیاد گوش میکنم که فقط گاهی بابا باهام همراهی میکنه و از ناظری و شجریان و سراج و... لذت میبره.
اما اخیرا روی بعضی کلیپ های کوتاه که مثلا جاده شماله و آتیش و چای و... تکه هایی از اهنگ های هایده توجهم رو جلب میکنن و میبینم چه ترانه های عمیق و جالبی دارن؛ خب اینا همون آهنگهایی هستن که شونصد بار از بچگی به گوشم خوردن اما انگار تازه قفلشون برام باز میشه و گوششون میکنم :)
مثلا این ترانه رو ببینید:
همه تشنه لبیم ساقی کجایی
گرفتار شبیم ساقی کجایی
اگه سبو شکست عمر تو باقی
که اعتبار مِی تویی تو ساقی
اگه میکده امروز شده خونه تزویر
تو محراب دل ما تویی تو مرشد و پیر
همه به جرم مستی سر دار ملامت
می میریم و می خونیم سر ساقی سلامت
.
.
.
میگن مستی گناهه به انگشت ملامت
باید مست ها رو حد زد به شلاق ندامت
سبوی ما شکسته در میکده بسته
امید همه ی ما به همت تو بسته
به همت تو ساقی تو که گره گشایی
تو که ذات وفایی همیشه یار مایی
خلاصه دیشب با خجالت به خواهرم گفتم چندتا آهنگ هایده میخوام 👈👉 گفت چی شد؟ تو که همیشه غر میزنی میگی اینا چی هستن گوش میدین؟ ... گفتم خب آدم ممکنه نظرش تغییر کنه 🫠
+ داریوش هم همینطوره، گاهی بابا گوش میده میبینم بعضی اهنگ هاش قشنگن و میشه بهشون فکر کرد :)
++ از نشانه های ورود شما به بزرگسالی چیه؟