امروز به آرایشگرم می گفتم که فلان سالن زیبایی، یه چیزی شبیه تلویزیون ایستاده آورده توی باشگاهی که میرم و عکس عروس هاشون رو برای تبلیغات نمایش میده. گفت اینا عروس های واقعی نیستن و مدل هستن... عده ای از افراد هستند که انواعی از عمل های زیبایی رو انجام دادن و در ازای دریافت یه پولی (مثلا ۱۲ میلیون) مدل میکاپ و شینیون میشن .
و توی همین یک ساعتی که من امروز توی این سالن بودم دو تا اتفاق درمورد همین مدل ها افتاد:
اول اینکه هلن (صاحب سالن) عصبی بود و درحالیکه پاشو گذاشته بود روی میز مخصوص ناخنکار برای ترمیم ناخن های پاهاش و گوشیش هم دستش بود و دونه دونه عکس های پیجش رو بررسی میکرد و به بقیه نشون میداد و میپرسید: الان مثلا این کجاش اشکال داره؟! تعریف میکرد پلیس فتا به پیجشون گیر داده بخاطر عکس هایی که گذاشتن و ایشون حرص میخورد که برای هر کدوم از این عکس ها که از مدل هاشون گرفتن چقدر هزینه کرده و انتظار جذب مشتری داره و حالا چجوری حذفشون کنه
دوم یه دختره با چسب روی بینی اومد و گفت من در زمینه مدلینگ فعالیت میکنم و اومدم یه ویدئو برای پیجم آماده کنم. حالا اینکه ژل لب و کاشت ابرو و مژه و گونه و فر کردن و هایلایت مو و عمل بینی و زاویه سازی فک و ... انجام داده بود به کنار، می خواست چندین ساعت وقت توی سالن برای میکاپ صرف کنه تا یه فیلم ۱۰ ، ۱۵ ثانیه ای ضبط کنه و میگفت غروب هم با عکاس هماهنگ کردم
+ اونجا داشتم فکر میکردم که چندتا از مخاطبان این پیج ها، با دیدن چنین عکس یا ویدئوی کوتاهی ناخودآگاه و بلافاصله خودشون یا همسرشون یا پارتنرشون رو مقایسه میکنن و چه حسی پیدا می کنن؟ میخوام بگم این تصاویری که انگار یهویی و در خلال روزمرگی ها گرفته شدن ، چقدر کار و برنامه پشتشونه :) و بنظرم تنها راه فرار از چنین فضای مسموم و مصنوعی و تخریبگری نداشتن این برنامه است. حالا هرجور صلاحه البته :)
++ هر بار آدم میره به این سالن ها اطلاعات عمومیش زیاد میشه ! :))