خیلی از ما نصفه نفس میکشیم! یعنی دم و بازدم عمیق و کامل نداریم و هرازگاهی که یک نفس عمیق میکشیم حس سبکی میکنیم...و همچنینیم در بسیاری امور دیگه، مثلا خیلی از ما لحظه ها و روزها رو نصفه زندگی میکنیم، از سر عادت و به میل طبیعت صبح شب و شب صبح میشه و هرازگاهی که یک استفاده مفید از زمان میکنیم میشه "خاطره" و "دستاورد" و حس خوب به جا می مونه...واقعا چرا این چیزهای بدیهی رو فراموش میکنیم؟!
این حرف از اشو باعث ثبت این پست شد :
زندگی را در هر لحظهاش به تمامی زندگی کنید. کارهای جزئی را با چنان شدت و عشق و تمامیتی انجام دهید که هیچ چیز پشت سر باقی نماند.
اگر میخندی، بگذار آن خنده تمام پایههای وجودت را بلرزاند.
اگر گریه میکنی، تبدیل به اشک شو، بگذار قلبت از طریق اشکها بیرون بریزد.
اگر کسی را در آغوش میگیری، آنوقت همان آغوش شو.
اگر کسی را میبوسی، فقط لب باش و بوسه ...
و آنگاه تعجب خواهی کرد که تاکنون چه چیزهای زیبایی را از کف دادهای و چگونه تاکنون زندگیات را به شیوهای ولرم و نیمه مرده زندگی کردهای.