از سرگرمی های محبوب دوران کودکی ام یکی همین ماز بود و دیگری پیدا کردن تفاوت بین دو تصویر . هر وقت مجله رشد یا دوچرخه یا... به دستم میرسید با اشتیاق ورق میزدم تا به صفحه آخر و این بازی ها برسم و خب طبیعتا در چند دقیقه هر دو حل میشدند و آن لذت شیرین هم خیلی زود تبدیل میشد به انتظاری نامعلوم تا رسیدن مجله ای دیگر...
کمی بزرگتر که شدم و سواد خواندن و نوشتنم بیشتر شد، جدول های سودوکو محبوبم شدند و روزنامه جام جم را به عشق همین جدولها و البته ستون طنز رضا رفیع هفته ای چندبار میخریدم (البته آن موقع نفس روزنامه ورق زدن و خواندن تیترها و... را هم دوست داشتم) . یک دوره ای چند جدول سودوکو جدا از هم قرار میدادند که معمولا از سطح ساده تا سخت بودند. بعدها پنج جدول سودوکو را (شبیه یک علامت +) درون هم میگذاشتند که خب حلش دشوارتر و جذاب تر بود.
یک دوره کوتاهی هم اختصاصا مجلات جدول و یک کتابچه هایی به اسم کتیبه میخریدم و سرگرم بودم.
اما در این سالها تنها بازی ای که روی گوشی داشته ام سودوکو بود تا اینکه در این چند روزه به برکت تبلیغات درون صفحه vpn ناخوداگاه به قسمت بازی های گوگل پلی هدایت شدم و دیدم چقدر بازی های جالبی با ماز طراحی شده و حتی بازی هایی که باید تفاوت دو تصویر را پیدا کنی و کلی تنوع دیگر... ماز را دانلود کردم . در هر مرحله انواع مسیرها و طراحی های ماز را باید حل کرد...به یاد آن اشتیاق و انتظار آن سالها می افتم که برای حل یک ماز ساده و تکراری باید چقدر صبر میکردم و چقدر زود لذتش تمام میشد اما حالا هر لحظه از شبانه روز با این تنوع و رنگ پردازی و موسیقی و... این همه ماز در اخیار است... یا مثلا انواع جدولهای سودوکو.
اما آیا این دسترسی آسان به دنیای داده های رنگارنگ به معنی بهتر شدن اوضاع زندگی آدم هاست؟ آیا تعریف لذت در مغز ما عوض نشده؟ لذتی که با حل همان یک ماز تجربه میکردم با لذت حل این ماز های متنوع و سهل الوصول یکسان است؟