جناب سعدی معتقدند که:
دیگران چون بروند از نظر از دل بروند
تو چنان در دل من رفته که جان در بدنی
یعنی با دور بودن از کسی و ندیدنش، کم کم از دلت هم کمرنگ میشود اما استثنا قائل میشود برای یک فرد خاص، یک حس خاص...
من هم همینطور فکر میکردم اما حالا معتقدم که استثنا هم ندارد و "از دل برود هر آنکه از دیده برفت"... برای حفظ یک رابطه و یک احساس در دراز مدت و حفظ آن از روزمرگی و تکرار و فراموشی خیلی چیزها لازم است و یکی از انها حد نگه داشتن در میزان ارتباط است، یعنی ندیدن طولانی مدت همان قدر میتواند آسیب زا باشد که دیدن های متوالی و بیش از اندازه