همیشه بخش زیادی از روابطم با آدم ها از طریق ارتباطات غیر کلامی مثل لبخند زدن، اخم کردن و سایر حالات چهره بوده . و حالا که ماسک دو سوم صورت و به ویژه لب هایم را می پوشاند از این نعمت محروم شده ام و جایگزینی برایش ندارم...
دیروز عصر در مطب قلب منتظر نشسته بودم تا ویزیت مامان تمام شود که آقایی با همسرش حرف میزد و درمورد اینکه دیدش تار میشود حرف میزد، خانمش گفت پس از اینجا باید برویم طبقه پایین (مطب چشم پزشکی ) هم سر بزنیم. مرد به این منظور که "عجب گیری کردیما" به من نگاه کرد و خندید(داشت ماسکش را تعویض میکرد و ماسک نداشت) من هم لبخندی زدم و او سرش را پایین انداخت... ناگهان خاطرم آمد که او لبخند کمرنگ من از زیر ماسک را ندیده و فکر کرده بی تفاوت فقط نگاهش کرده ام!
+ به قول آن بنده خدا: کرونا خدا لعنتت کنه!....همه چیز را تحت الشعاع قرار داده و در هر زمینه ای که فکر میکنی اثر گذاشته