امروز باز اومدیم همدان.
صبح ساعت 6ونیم راه افتادیم و حدود ساعت 11 رسیدیم اینجا. توی مسیر موکب های زائران اربعین برپا بود و با دیدنشون دل ادم هوایی میشد. نیت کردم یکبار منم توی این پیاده روی شرکت کنم.
دیشب با وجود قرصهای مسکن و خواب آور بازم نتونستم بیشتر از دو ساعت بخوابم اونم بریده بریده. به همین خاطر امروز مدام سردرد همراهمه.
از توی "جاباما" یه خونه رزرو کرده بودیم که خداروشکر خیلی جای خوشگل و تروتمیز و خوبی از اب دراومد. صاحب اقامتگاه هم یه آقای خیلی خوش برخورد و مهمان نوازه. یادم باشه فردا که برگشتیم توی سایت بهش امتیاز بدم و نظرات مثبتم رو بنویسم :)
میدونی این روزها یه بغض ِبا دلیل توی گلومه که اشتهام رو کاملا قطع کرده و حالت تهوع دارم. کافیه یه اپسیلون اتفاقات از حالت عادی خارج بشه تا اشکهام جاری بشه. امروز توی راه فکر میکردم عینک آفتابی چقدر خوبه که باعث میشه دیگران جمع شدن مدام اشک توی چشمهای ادم رو نبینن. لطفا برام دعا کنید🙏
عصر رفتیم ارامگاه باباطاهر. به محض ورود آرامش و حس مثبت فضا رو دریافت کردم. افتاب در حال غروب بود و پله ها رو که بالا می رفتیم تا به ارامگاه برسیم نارنجی ِ آسمون ِ پشت درختهای محوطه در کنار آبی ِگنبد مقبره به شدت چشم نواز بود. صدای نی نوازی پیرمرد داخل مقبره احساسی ترین و زیباترین خوش آمدگویی بود. داخل شدیم. کنار سنگ مزار نشستم و حمد و سوره ای هدیه کردم. بعد یکی یکی دوبیتی هایی که روی دیوارهای اطراف نوشته بود با همون زیرصدای نی پیرمرد خوندم. کم کم پیرمرد دیگری که اون هم کنار سنگ مزار ایستاده بود شروع کرد به خوندن: ز دست دیده و دل هر دو فریاد....
همینطور که دیوار ها رو یکی یکی جلو میرفتم این دو بیتی توجهم رو جلب کرد:
خداوندا به فریاد دلُم رِس
کس بی کس تویی مو مانده بیکِس
همه گویند طاهر کس نداره
خدا یار منه چه حاجت کس
دیگه نتونستم تحمل کنم و همینطور که بهش زل زده بودم گریه می کردم. مهسا که اونطرف بود ظاهرا متوجه شده بود و نگران اومد سمتم و دستی به نشانه حمایت و همراهی گذاشت روی شونه م. هیچکدوم چیزی نگفتیم و من به اشک ریختن ادامه دادم.
40 دقیقه ای هم توی خنکای برآمده از آبپاشی چمن های محوطه نشستیم و موقع خروج یدونه کتاب "دوبیتی های بابا طاهر" برای مامان خریدم.
قبل از اومدن به خونه رفتیم یه اب هویج بستنی هم خوردیم و بالاخره برگشتیم :)
نه قرص ضدتهوع خریدم نه به لیمو و گل گاو زبان 🤦♀️