چند روز پیش یکی از مهمانان برنامه کتاب باز این اشعار را خواند و پس از مدتها دوباره به خاطرم آمدند... حالا بماند که این شعرا صاحب این اشعار هستند یا خیر، اما حاوی مفاهیم زیبایی هستند که ارزش تامل دارد و دلنشین است...
۱)سعدی:
چو رسی به کوه سینا ارنی مگو و بگذر
که نیرزد این تمنا به جواب "لن ترانی"
۲)منسوب به حافظ:
چو رسی به طور سینا ارنی بگو و بگذر
تو صدای دوست بشنو، نه جواب "لن ترانی"
۳)منسوب به مولوی:
"ارنی" کسی بگوید که تو را ندیده باشد
تو که با منی همیشه، چه "تری" چه "لن ترانی"
نگاه شما به شنیدن جواب "لن ترانی" از "او"چگونه است؟...حس من مشابه بیت دوم است در حالی که به مفهوم بیت سوم یقین دارم...درست است که او همیشه با ماست اما نمیشود لذت عشق به او، فراق او و شنیدن صدایش هرچند به شرط "لن ترانی" بودن را انکار کرد...حالِ عرفا و دوستداران ِ او خریدنی ست...
+ماجرای هر پیامبر و نوع ارتباطش با خدا چقدر جالب و درس آموز است، نکاتی که دکتر م بسیار زیبا تحلیل میکنند