در سریال آب پریا شخصیتی به اسم "رَشکِ پری" مادرش پری و پدرش دیو بود. این رشک پری همواره در انتخابها، تصمیم گیری ها و رفتارهایش حسی دو گانه داشت و در کشاکش بین خوب و بد بود. دلش او را به نیکی هدایت میکرد و بلافاصله افکار پلید دیوی به سراغش می آمد. نیمی از وجودش خوبی های پریان را از مادرش به ارث برده بود و نیمی دیگر بدی های دیوان را از پدرش. گاهی که کار بدی میکرد با چشم اشک آلود و عذاب وجدان بود اما انگار گریزی از آن نیمه ی دیو سرشتش نداشت و نمی توانست خوب مطلق باشد.
برای من شخصیت دوست داشتنی و البته ترحم انگیزی است، همیشه من را به یاد خودمان یعنی "آدم" ها می اندازد؛ شاید خنده دار باشد که بگویم بارها در سردرگمی هایش با او اشک ریختم و همذات پنداری کردم.
میدانید؟! عموما از ترحم کردن دوری میکنم. یعنی نه به دیگران اجازه میدهم به من ترحم کنند و نه به خودم که بخواهم در حق خودم ترحم کنم. همیشه این نکته را به دخترهایم و گاهی مادرهای نگرانشان هم گوشزد میکنم. ترحم کردن یعنی دلسوزی بیجا، یعنی تلقین حس بیچاره بودن و در اثر تکرار، فرد باورش میشود که موجود گناهی و مظلومی است و این جسارت، قدرت عمل، پشتکار، خستگی ناپذیری، توانایی روبرو شدن با سختی ها و ادامه ی تلاش را از آدم می گیرد. با این وجود اخیرا بیش از همیشه دلم برای آدم ها و از جمله خودم می سوزد. قطعا حال روحی و کشاکش های درونی ای که دارم در ایجاد این حس بی تاثیر نیست. در تصمیمی که گرفتم روزی چند بار تجدید نظر میکنم و باز مصمم می شوم.... کار دشواری است.
+ در این ماه دوست داشتنی و عزیز عمیقا آرزوی نور، هدایت و دلگرمی دارم .
++ از یکی از معصومین سفارش شده که در شب اول ماه مبارک دعای "وداع با ماه رمضان" را بخوانید...مطمئن نیستم از کدام امام بوده اما این توصیه نشان از شناخت عمیق و دقیق روح و خلق انسان دارد. متاسفانه آدم تا چیزی را از دست ندهد قدرش را انطور که شایسته است نمیداند. در هر خطِ دعای وداع از خوبی های ماه مبارک گفته؛ مثلا خداحافظ ای ماهی که درهای بهشت باز و درهای جهنم بسته بود، خداحافظ ای ماهی که .... وقتی پایان ماه مبارک این دعا را میخوانی حس دلتنگی و حسرت فرصتهای از دست رفته وجودت را لبریز می کند و حالا اگر در اول ماه آن را بخوانی، تلنگر و تذکری است برای اینکه بیشتر قدر بدانی و بعدا کمتر حسرت بخوری.
درمورد آدم ها هم همین است، وقتی نیستند و جای خالیشان را میبینی بیشتر قدر روزهای بودنشان را میدانی حتی اگر به خواست خودت رفته باشند.